Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER I — – SCOPE AND DEFINITIONS

Article 1

1 This Convention shall apply to the recognition and enforcement of judgments in civil or commercial matters. It shall not extend in particular to revenue, customs or administrative matters.

2 This Convention shall apply to the recognition and enforcement in one Contracting State of a judgment given by a court of another Contracting State.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER I — – SCOPE AND DEFINITIONS

Article 2

1 This Convention shall not apply to the following matters –

a) the status and legal capacity of natural persons;

b) maintenance obligations;

c) other family law matters, including matrimonial property regimes and other rights or obligations arising out of marriage or similar relationships;

d) wills and succession;

e) insolvency, composition, resolution of financial institutions, and analogous matters;

f) the carriage of passengers and goods;

g) transboundary marine pollution, marine pollution in areas beyond national jurisdiction, ship-source marine pollution, limitation of liability for maritime claims, and general average;

h) liability for nuclear damage;

i) the validity, nullity, or dissolution of legal persons or associations of natural or legal persons, and the validity of decisions of their organs;

j) the validity of entries in public registers;

k) defamation;

l) privacy;

m) intellectual property;

n) activities of armed forces, including the activities of their personnel in the exercise of their official duties;

o) law enforcement activities, including the activities of law enforcement personnel in the exercise of their official duties;

p) anti-trust (competition) matters, except where the judgment is based on conduct that constitutes an anti-competitive agreement or concerted practice among actual or potential competitors to fix prices, make rigged bids, establish output restrictions or quotas, or divide markets by allocating customers, suppliers, territories or lines of commerce, and where such conduct and its effect both occurred in the State of origin;

q) sovereign debt restructuring through unilateral State measures.

2 A judgment is not excluded from the scope of this Convention where a matter to which this Convention does not apply arose merely as a preliminary question in the proceedings in which the judgment was given, and not as an object of the proceedings. In particular, the mere fact that such a matter arose by way of defence does not exclude a judgment from the Convention, if that matter was not an object of the proceedings.

3 This Convention shall not apply to arbitration and related proceedings.

4 A judgment is not excluded from the scope of this Convention by the mere fact that a State, including a government, a governmental agency or any person acting for a State, was a party to the proceedings.

5 Nothing in this Convention shall affect privileges and immunities of States or of international organisations, in respect of themselves and of their property.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER I — – SCOPE AND DEFINITIONS

Article 3

1 In this Convention –

a) “defendant” means a person against whom the claim or counterclaim was brought in the State of origin;

b) “judgment” means any decision on the merits given by a court, whatever that decision may be called, including a decree or order, and a determination of costs or expenses of the proceedings by the court (including an officer of the court), provided that the determination relates to a decision on the merits which may be recognised or enforced under this Convention. An interim measure of protection is not a judgment.

2 An entity or person other than a natural person shall be considered to be habitually resident in the State –

a) where it has its statutory seat;

b) under the law of which it was incorporated or formed;

c) where it has its central administration; or

d) where it has its principal place of business.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER II — – RECOGNITION AND ENFORCEMENT

Article 4

1 A judgment given by a court of a Contracting State (State of origin) shall be recognised and enforced in another Contracting State (requested State) in accordance with the provisions of this Chapter. Recognition or enforcement may be refused only on the grounds specified in this Convention.

2 There shall be no review of the merits of the judgment in the requested State. There may only be such consideration as is necessary for the application of this Convention.

3 A judgment shall be recognised only if it has effect in the State of origin, and shall be enforced only if it is enforceable in the State of origin.

4 Recognition or enforcement may be postponed or refused if the judgment referred to under paragraph 3 is the subject of review in the State of origin or if the time limit for seeking ordinary review has not expired. A refusal does not prevent a subsequent application for recognition or enforcement of the judgment.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER II — – RECOGNITION AND ENFORCEMENT

Article 5

1 A judgment is eligible for recognition and enforcement if one of the following requirements is met –

a) the person against whom recognition or enforcement is sought was habitually resident in the State of origin at the time that person became a party to the proceedings in the court of origin;

b) the natural person against whom recognition or enforcement is sought had their principal place of business in the State of origin at the time that person became a party to the proceedings in the court of origin and the claim on which the judgment is based arose out of the activities of that business;

c) the person against whom recognition or enforcement is sought is the person that brought the claim, other than a counterclaim, on which the judgment is based;

d) the defendant maintained a branch, agency, or other establishment without separate legal personality in the State of origin at the time that person became a party to the proceedings in the court of origin, and the claim on which the judgment is based arose out of the activities of that branch, agency, or establishment;

e) the defendant expressly consented to the jurisdiction of the court of origin in the course of the proceedings in which the judgment was given;

f) the defendant argued on the merits before the court of origin without contesting jurisdiction within the timeframe provided in the law of the State of origin, unless it is evident that an objection to jurisdiction or to the exercise of jurisdiction would not have succeeded under that law;

g) the judgment ruled on a contractual obligation and it was given by a court of the State in which performance of that obligation took place, or should have taken place, in accordance with

(i) the agreement of the parties, or

(ii) the law applicable to the contract, in the absence of an agreed place of performance,

unless the activities of the defendant in relation to the transaction clearly did not constitute a purposeful and substantial connection to that State;

h) the judgment ruled on a lease of immovable property (tenancy) and it was given by a court of the State in which the property is situated;

i) the judgment ruled against the defendant on a contractual obligation secured by a right in rem in immovable property located in the State of origin, if the contractual claim was brought together with a claim against the same defendant relating to that right in rem;

j) the judgment ruled on a non-contractual obligation arising from death, physical injury, damage to or loss of tangible property, and the act or omission directly causing such harm occurred in the State of origin, irrespective of where that harm occurred;

k) the judgment concerns the validity, construction, effects, administration or variation of a trust created voluntarily and evidenced in writing, and –

(i) at the time the proceedings were instituted, the State of origin was designated in the trust instrument as a State in the courts of which disputes about such matters are to be determined; or

(ii) at the time the proceedings were instituted, the State of origin was expressly or impliedly designated in the trust instrument as the State in which the principal place of administration of the trust is situated.

This sub-paragraph only applies to judgments regarding internal aspects of a trust between persons who are or were within the trust relationship;

l) the judgment ruled on a counterclaim –

(i) to the extent that it was in favour of the counterclaimant, provided that the counterclaim arose out of the same transaction or occurrence as the claim; or

(ii) to the extent that it was against the counterclaimant, unless the law of the State of origin required the counterclaim to be filed in order to avoid preclusion;

m) the judgment was given by a court designated in an agreement concluded or documented in writing or by any other means of communication which renders information accessible so as to be usable for subsequent reference, other than an exclusive choice of court agreement.

For the purposes of this sub-paragraph, an “exclusive choice of court agreement” means an agreement concluded by two or more parties that designates, for the purpose of deciding disputes which have arisen or may arise in connection with a particular legal relationship, the courts of one State or one or more specific courts of one State to the exclusion of the jurisdiction of any other courts.

2 If recognition or enforcement is sought against a natural person acting primarily for personal, family or household purposes (a consumer) in matters relating to a consumer contract, or against an employee in matters relating to the employee’s contract of employment –

a) paragraph 1(e) applies only if the consent was addressed to the court, orally or in writing;

b) paragraph 1(f), (g) and (m) do not apply.

3 Paragraph 1 does not apply to a judgment that ruled on a residential lease of immovable property (tenancy) or ruled on the registration of immovable property. Such a judgment is eligible for recognition and enforcement only if it was given by a court of the State where the property is situated.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER II — – RECOGNITION AND ENFORCEMENT

Article 6

Notwithstanding Article 5, a judgment that ruled on rights in rem in immovable property shall be recognised and enforced if and only if the property is situated in the State of origin.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER II — – RECOGNITION AND ENFORCEMENT

Article 7

1 Recognition or enforcement may be refused if –

a) the document which instituted the proceedings or an equivalent document, including a statement of the essential elements of the claim –

(i) was not notified to the defendant in sufficient time and in such a way as to enable them to arrange for their defence, unless the defendant entered an appearance and presented their case without contesting notification in the court of origin, provided that the law of the State of origin permitted notification to be contested; or

(ii) was notified to the defendant in the requested State in a manner that is incompatible with fundamental principles of the requested State concerning service of documents;

b) the judgment was obtained by fraud;

c) recognition or enforcement would be manifestly incompatible with the public policy of the requested State, including situations where the specific proceedings leading to the judgment were incompatible with fundamental principles of procedural fairness of that State and situations involving infringements of security or sovereignty of that State;

d) the proceedings in the court of origin were contrary to an agreement, or a designation in a trust instrument, under which the dispute in question was to be determined in a court of a State other than the State of origin;

e) the judgment is inconsistent with a judgment given by a court of the requested State in a dispute between the same parties; or

f) the judgment is inconsistent with an earlier judgment given by a court of another State between the same parties on the same subject matter, provided that the earlier judgment fulfils the conditions necessary for its recognition in the requested State.

2 Recognition or enforcement may be postponed or refused if proceedings between the same parties on the same subject matter are pending before a court of the requested State, where –

a) the court of the requested State was seised before the court of origin; and

b) there is a close connection between the dispute and the requested State.

A refusal under this paragraph does not prevent a subsequent application for recognition or enforcement of the judgment.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER II — – RECOGNITION AND ENFORCEMENT

Article 8

1 A ruling on a preliminary question shall not be recognised or enforced under this Convention if the ruling is on a matter to which this Convention does not apply or on a matter referred to in Article 6 on which a court of a State other than the State referred to in that Article ruled.

2 Recognition or enforcement of a judgment may be refused if, and to the extent that, the judgment was based on a ruling on a matter to which this Convention does not apply, or on a matter referred to in Article 6 on which a court of a State other than the State referred to in that Article ruled.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER II — – RECOGNITION AND ENFORCEMENT

Article 9

Recognition or enforcement of a severable part of a judgment shall be granted where recognition or enforcement of that part is applied for, or only part of the judgment is capable of being recognised or enforced under this Convention.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER II — – RECOGNITION AND ENFORCEMENT

Article 10

1 Recognition or enforcement of a judgment may be refused if, and to the extent that, the judgment awards damages, including exemplary or punitive damages, that do not compensate a party for actual loss or harm suffered.

2 The court addressed shall take into account whether and to what extent the damages awarded by the court of origin serve to cover costs and expenses relating to the proceedings.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER II — – RECOGNITION AND ENFORCEMENT

Article 11

Judicial settlements (transactions judiciaires) which a court of a Contracting State has approved, or which have been concluded in the course of proceedings before a court of a Contracting State, and which are enforceable in the same manner as a judgment in the State of origin, shall be enforced under this Convention in the same manner as a judgment.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER II — – RECOGNITION AND ENFORCEMENT

Article 12

1 The party seeking recognition or applying for enforcement shall produce –

a) a complete and certified copy of the judgment;

b) if the judgment was given by default, the original or a certified copy of a document establishing that the document which instituted the proceedings or an equivalent document was notified to the defaulting party;

c) any documents necessary to establish that the judgment has effect or, where applicable, is enforceable in the State of origin;

d) in the case referred to in Article 11, a certificate of a court (including an officer of the court) of the State of origin stating that the judicial settlement or a part of it is enforceable in the same manner as a judgment in the State of origin.

2 If the terms of the judgment do not permit the court addressed to verify whether the conditions of this Chapter have been complied with, that court may require any necessary documents.

3 An application for recognition or enforcement may be accompanied by a document relating to the judgment, issued by a court (including an officer of the court) of the State of origin, in the form recommended and published by the Hague Conference on Private International Law.

4 If the documents referred to in this Article are not in an official language of the requested State, they shall be accompanied by a certified translation into an official language, unless the law of the requested State provides otherwise.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER II — – RECOGNITION AND ENFORCEMENT

Article 13

1 The procedure for recognition, declaration of enforceability or registration for enforcement, and the enforcement of the judgment, are governed by the law of the requested State unless this Convention provides otherwise. The court of the requested State shall act expeditiously.

2 The court of the requested State shall not refuse the recognition or enforcement of a judgment under this Convention on the ground that recognition or enforcement should be sought in another State.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER II — – RECOGNITION AND ENFORCEMENT

Article 14

1 No security, bond or deposit, however described, shall be required from a party who in one Contracting State applies for enforcement of a judgment given by a court of another Contracting State on the sole ground that such party is a foreign national or is not domiciled or resident in the State in which enforcement is sought.

2 An order for payment of costs or expenses of proceedings, made in a Contracting State against any person exempt from requirements as to security, bond, or deposit by virtue of paragraph 1 or of the law of the State where proceedings have been instituted, shall, on the application of the person entitled to the benefit of the order, be rendered enforceable in any other Contracting State.

3 A State may declare that it shall not apply paragraph 1 or designate by a declaration which of its courts shall not apply paragraph 1.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER II — – RECOGNITION AND ENFORCEMENT

Article 15

Subject to Article 6, this Convention does not prevent the recognition or enforcement of judgments under national law.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER III — – GENERAL CLAUSES

Article 16

This Convention shall apply to the recognition and enforcement of judgments if, at the time the proceedings were instituted in the State of origin, the Convention had effect between that State and the requested State.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER III — – GENERAL CLAUSES

Article 17

A State may declare that its courts may refuse to recognise or enforce a judgment given by a court of another Contracting State if the parties were resident in the requested State, and the relationship of the parties and all other elements relevant to the dispute, other than the location of the court of origin, were connected only with the requested State.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER III — – GENERAL CLAUSES

Article 18

1 Where a State has a strong interest in not applying this Convention to a specific matter, that State may declare that it will not apply the Convention to that matter. The State making such a declaration shall ensure that the declaration is no broader than necessary and that the specific matter excluded is clearly and precisely defined.

2 With regard to that matter, the Convention shall not apply –

a) in the Contracting State that made the declaration;

b) in other Contracting States, where recognition or enforcement of a judgment given by a court of a Contracting State that made the declaration is sought.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER III — – GENERAL CLAUSES

Article 19

1 A State may declare that it shall not apply this Convention to judgments arising from proceedings to which any of the following is a party –

a) that State, or a natural person acting for that State; or

b) a government agency of that State, or a natural person acting for such a government agency.

The State making such a declaration shall ensure that the declaration is no broader than necessary and that the exclusion from scope is clearly and precisely defined. The declaration shall not distinguish between judgments where the State, a government agency of that State or a natural person acting for either of them is a defendant or claimant in the proceedings before the court of origin.

2 Recognition or enforcement of a judgment given by a court of a State that made a declaration pursuant to paragraph 1 may be refused if the judgment arose from proceedings to which either the State that made the declaration or the requested State, one of their government agencies or a natural person acting for either of them is a party, to the same extent as specified in the declaration.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER III — – GENERAL CLAUSES

Article 20

In the interpretation of this Convention, regard shall be had to its international character and to the need to promote uniformity in its application.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER III — – GENERAL CLAUSES

Article 21

The Secretary General of the Hague Conference on Private International Law shall at regular intervals make arrangements for review of the operation of this Convention, including any declarations, and shall report to the Council on General Affairs and Policy.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER III — – GENERAL CLAUSES

Article 22

1 In relation to a Contracting State in which two or more systems of law apply in different territorial units with regard to any matter dealt with in this Convention –

a) any reference to the law or procedure of a State shall be construed as referring, where appropriate, to the law or procedure in force in the relevant territorial unit;

b) any reference to the court or courts of a State shall be construed as referring, where appropriate, to the court or courts in the relevant territorial unit;

c) any reference to a connection with a State shall be construed as referring, where appropriate, to a connection with the relevant territorial unit;

d) any reference to a connecting factor in relation to a State shall be construed as referring, where appropriate, to that connecting factor in relation to the relevant territorial unit.

2 Notwithstanding paragraph 1, a Contracting State with two or more territorial units in which different systems of law apply shall not be bound to apply this Convention to situations which involve solely such different territorial units.

3 A court in a territorial unit of a Contracting State with two or more territorial units in which different systems of law apply shall not be bound to recognise or enforce a judgment from another Contracting State solely because the judgment has been recognised or enforced in another territorial unit of the same Contracting State under this Convention.

4 This Article shall not apply to Regional Economic Integration Organisations.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER III — – GENERAL CLAUSES

Article 23

1 This Convention shall be interpreted so far as possible to be compatible with other treaties in force for Contracting States, whether concluded before or after this Convention.

2 This Convention shall not affect the application by a Contracting State of a treaty that was concluded before this Convention.

3 This Convention shall not affect the application by a Contracting State of a treaty concluded after this Convention as concerns the recognition or enforcement of a judgment given by a court of a Contracting State that is also a Party to that treaty. Nothing in the other treaty shall affect the obligations under Article 6 towards Contracting States that are not Parties to that treaty.

4 This Convention shall not affect the application of the rules of a Regional Economic Integration Organisation that is a Party to this Convention as concerns the recognition or enforcement of a judgment given by a court of a Contracting State that is also a Member State of the Regional Economic Integration Organisation where –

a) the rules were adopted before this Convention was concluded; or

b) the rules were adopted after this Convention was concluded, to the extent that they do not affect the obligations under Article 6 towards Contracting States that are not Member States of the Regional Economic Integration Organisation.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER IV — – FINAL CLAUSES

Article 24

1 This Convention shall be open for signature by all States.

2 This Convention is subject to ratification, acceptance or approval by the signatory States.

3 This Convention shall be open for accession by all States.

4 Instruments of ratification, acceptance, approval or accession shall be deposited with the Ministry of Foreign Affairs of the Kingdom of the Netherlands, depositary of the Convention.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER IV — – FINAL CLAUSES

Article 25

1 If a State has two or more territorial units in which different systems of law apply in relation to matters dealt with in this Convention, it may declare that the Convention shall extend to all its territorial units or only to one or more of them. Such a declaration shall state expressly the territorial units to which the Convention applies.

2 If a State makes no declaration under this Article, the Convention shall extend to all territorial units of that State.

3 This Article shall not apply to Regional Economic Integration Organisations.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER IV — – FINAL CLAUSES

Article 26

1 A Regional Economic Integration Organisation which is constituted solely by sovereign States and has competence over some or all of the matters governed by this Convention may sign, accept, approve or accede to this Convention. The Regional Economic Integration Organisation shall in that case have the rights and obligations of a Contracting State, to the extent that the Organisation has competence over matters governed by this Convention.

2 The Regional Economic Integration Organisation shall, at the time of signature, acceptance, approval or accession, notify the depositary in writing of the matters governed by this Convention in respect of which competence has been transferred to that Organisation by its Member States. The Organisation shall promptly notify the depositary in writing of any changes to its competence as specified in the most recent notice given under this paragraph.

3 For the purposes of the entry into force of this Convention, any instrument deposited by a Regional Economic Integration Organisation shall not be counted unless the Regional Economic Integration Organisation declares in accordance with Article 27(1) that its Member States will not be Parties to this Convention.

4 Any reference to a “Contracting State” or “State” in this Convention shall apply equally, where appropriate, to a Regional Economic Integration Organisation.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER IV — – FINAL CLAUSES

Article 27

1 At the time of signature, acceptance, approval or accession, a Regional Economic Integration Organisation may declare that it exercises competence over all the matters governed by this Convention and that its Member States will not be Parties to this Convention but shall be bound by virtue of the signature, acceptance, approval or accession of the Organisation.

2 In the event that a declaration is made by a Regional Economic Integration Organisation in accordance with paragraph 1, any reference to a “Contracting State” or “State” in this Convention shall apply equally, where appropriate, to the Member States of the Organisation.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER IV — – FINAL CLAUSES

Article 28

1 This Convention shall enter into force on the first day of the month following the expiration of the period during which a notification may be made in accordance with Article 29(2) with respect to the second State that has deposited its instrument of ratification, acceptance, approval or accession referred to in Article 24.

2 Thereafter this Convention shall enter into force –

a) for each State subsequently ratifying, accepting, approving or acceding to it, on the first day of the month following the expiration of the period during which notifications may be made in accordance with Article 29(2) with respect to that State;

b) for a territorial unit to which this Convention has been extended in accordance with Article 25 after the Convention has entered into force for the State making the declaration, on the first day of the month following the expiration of three months after the notification of the declaration referred to in that Article.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER IV — – FINAL CLAUSES

Article 29

1 This Convention shall have effect between two Contracting States only if neither of them has notified the depositary regarding the other in accordance with paragraph 2 or 3. In the absence of such a notification, the Convention has effect between two Contracting States from the first day of the month following the expiration of the period during which notifications may be made.

2 A Contracting State may notify the depositary, within 12 months after the date of the notification by the depositary referred to in Article 32(a), that the ratification, acceptance, approval or accession of another State shall not have the effect of establishing relations between the two States pursuant to this Convention.

3 A State may notify the depositary, upon the deposit of its instrument pursuant to Article 24(4), that its ratification, acceptance, approval or accession shall not have the effect of establishing relations with a Contracting State pursuant to this Convention.

4 A Contracting State may at any time withdraw a notification that it has made under paragraph 2 or 3. Such a withdrawal shall take effect on the first day of the month following the expiration of three months following the date of notification.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER IV — – FINAL CLAUSES

Article 30

1 Declarations referred to in Articles 14, 17, 18, 19 and 25 may be made upon signature, ratification, acceptance, approval or accession or at any time thereafter, and may be modified or withdrawn at any time.

2 Declarations, modifications and withdrawals shall be notified to the depositary.

3 A declaration made at the time of signature, ratification, acceptance, approval or accession shall take effect simultaneously with the entry into force of this Convention for the State concerned.

4 A declaration made at a subsequent time, and any modification or withdrawal of a declaration, shall take effect on the first day of the month following the expiration of three months following the date on which the notification is received by the depositary.

5 A declaration made at a subsequent time, and any modification or withdrawal of a declaration, shall not apply to judgments resulting from proceedings that have already been instituted before the court of origin when the declaration takes effect.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER IV — – FINAL CLAUSES

Article 31

1 A Contracting State to this Convention may denounce it by a notification in writing addressed to the depositary. The denunciation may be limited to certain territorial units of a non-unified legal system to which this Convention applies.

2 The denunciation shall take effect on the first day of the month following the expiration of 12 months after the date on which the notification is received by the depositary. Where a longer period for the denunciation to take effect is specified in the notification, the denunciation shall take effect upon the expiration of such longer period after the date on which the notification is received by the depositary.

Convention on the Recognition and Enforcement of Foreign Judgments in Civil or Commercial Matters › CHAPTER IV — – FINAL CLAUSES

Article 32

The depositary shall notify the Members of the Hague Conference on Private International Law, and other States and Regional Economic Integration Organisations which have signed, ratified, accepted, approved or acceded to this Convention in accordance with Articles 24, 26 and 27 of the following –

a) the signatures, ratifications, acceptances, approvals and accessions referred to in Articles 24, 26 and 27;

b) the date on which this Convention enters into force in accordance with Article 28;

c) the notifications, declarations, modifications and withdrawals referred to in Articles 26, 27, 29 and 30; and

d) the denunciations referred to in Article 31.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK I — – TOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIES

Artikel 1

1 Dit verdrag is van toepassing op de erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen in burgerlijke of handelszaken. Het heeft met name geen betrekking op fiscale zaken, douanezaken of administratiefrechtelijke zaken.

2 Dit verdrag is van toepassing op de erkenning en tenuitvoerlegging in een verdragsluitende staat van een vonnis dat is gegeven door een gerecht van een andere verdragsluitende staat.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK I — – TOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIES

Artikel 2

1 Dit verdrag is niet van toepassing op de volgende aangelegenheden:

a. de staat en de handelingsbekwaamheid van natuurlijke personen;

b. onderhoudsverplichtingen;

c. andere familierechtelijke aangelegenheden, waaronder huwelijksvermogensregimes en andere rechten of verplichtingen die uit het huwelijk of soortgelijke betrekkingen voortvloeien;

d. testamenten en erfopvolging;

e. insolventie, gerechtelijk akkoorden, afwikkeling van financiële instellingen, en soortgelijke aangelegenheden;

f. het vervoer van passagiers en goederen;

g. grensoverschrijdende verontreiniging van de zee, verontreiniging van de zee in gebieden die buiten de nationale jurisdictie vallen, verontreiniging van de zee vanaf schepen, beperking van aansprakelijkheid voor maritieme vorderingen en averij-grosse;

h. aansprakelijkheid voor kernschade;

i. de geldigheid, de nietigheid of de ontbinding van rechtspersonen of verenigingen van natuurlijke of rechtspersonen, en de geldigheid van beslissingen van hun organen;

j. de geldigheid van inschrijvingen in openbare registers;

k. smaad;

l. de persoonlijke levenssfeer;

m. intellectuele eigendom;

n. activiteiten van strijdkrachten, met inbegrip van de activiteiten van hun personeel bij de uitoefening van hun officiële taken;

o. rechtshandhavingsactiviteiten, met inbegrip van de activiteiten van rechtshandhavingspersoneel bij de uitoefening van hun officiële taken;

p. antitrustzaken (mededinging), behalve wanneer het vonnis gegrond is op een handelwijze die een mededingingsbeperkende overeenkomst of een onderling afgestemde feitelijke gedraging tussen daadwerkelijke of potentiële concurrenten vormt, bestaande in het maken van prijsafspraken, collusie bij inschrijving op een aanbestedingsprocedure, het opleggen van productiebeperkingen of -quota, dan wel het verdelen van markten door de toewijzing van klanten, leveranciers, gebieden of handelslijnen, en wanneer zowel die handelwijze als de gevolgen ervan zich hebben voorgedaan in de staat van herkomst;

q. herstructurering van staatsschulden door middel van unilaterale overheidsmaatregelen.

2 Een vonnis is niet uitgesloten van het toepassingsgebied van dit verdrag wanneer een aangelegenheid waarop dit verdrag niet van toepassing is, louter als voorvraag opkwam in de procedure waarin het vonnis is gegeven en niet als onderwerp van die procedure. In het bijzonder sluit het enkele feit dat een dergelijke aangelegenheid bij wijze van verweer werd aangevoerd, een vonnis niet uit van het toepassingsgebied van het verdrag indien die aangelegenheid geen onderwerp van de procedure was.

3 Dit verdrag is niet van toepassing op arbitrage en de daarop betrekking hebbende procedures.

4 Een vonnis is niet van het toepassingsgebied van dit verdrag uitgesloten op grond van het enkele feit dat een staat, met inbegrip van een regering, een overheidsinstantie of een voor een staat optredende persoon, partij was bij de procedure.

5 Dit verdrag laat onverlet de voorrechten en immuniteiten van staten of van internationale organisaties, ten aanzien van henzelf of van hun eigendommen.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK I — – TOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIES

Artikel 3

1 In dit verdrag wordt verstaan onder:

a. „verweerder”: een persoon tegen wie de vordering of tegenvordering in de staat van herkomst is ingesteld;

b. „vonnis”: een beslissing ten gronde van een gerecht, ongeacht de daaraan gegeven benaming, met inbegrip van een beschikking of een bevel, en een vaststelling van de proceskosten door het gerecht (met inbegrip van een functionaris van het gerecht), mits de vaststelling betrekking heeft op een beslissing ten gronde die uit hoofde van dit verdrag kan worden erkend of ten uitvoer kan worden gelegd. Een tussentijdse bewarende maatregel is geen vonnis.

2 Een entiteit of persoon, niet zijnde een natuurlijke persoon, wordt geacht haar of zijn gewone verblijfplaats te hebben in de staat:

a. waar haar of zijn statutaire zetel is gevestigd;

b. uit hoofde van het recht waarvan zij of hij is opgericht;

c. waar haar of zijn hoofdbestuur is gevestigd, of

d. waar haar of zijn hoofdvestiging zich bevindt.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK II — – ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING

Artikel 4

1 Een door een gerecht van een verdragsluitende staat (staat van herkomst) gegeven vonnis wordt in een andere verdragsluitende staat (aangezochte staat) erkend en ten uitvoer gelegd overeenkomstig de bepalingen van dit hoofdstuk. Erkenning of tenuitvoerlegging kan uitsluitend worden geweigerd op de in dit verdrag vermelde gronden.

2 In de aangezochte staat wordt de gegrondheid van het vonnis niet onderzocht. Een dergelijke toetsing kan alleen plaatsvinden voor zover nodig voor de toepassing van dit verdrag.

3 Een vonnis wordt alleen erkend indien zij rechtsgevolg heeft in de staat van herkomst, en wordt uitsluitend ten uitvoer gelegd indien zij uitvoerbaar is in de staat van herkomst.

4 Erkenning of tenuitvoerlegging kan worden uitgesteld of geweigerd indien tegen het in lid 3 bedoelde vonnis in de staat van herkomst een rechtsmiddel is ingesteld of indien de termijn voor het instellen van een gewoon rechtsmiddel nog niet is verstreken. Een weigering vormt geen belemmering voor een hernieuwd verzoek om erkenning of tenuitvoerlegging van het vonnis.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK II — – ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING

Artikel 5

1 Een vonnis komt voor erkenning en tenuitvoerlegging in aanmerking wanneer aan een van de volgende voorwaarden is voldaan:

a. de persoon tegen wie erkenning of tenuitvoerlegging wordt gevraagd, had zijn gewone verblijfplaats in de staat van herkomst op het tijdstip waarop die persoon partij werd in de procedure voor het gerecht van herkomst;

b. de natuurlijke persoon tegen wie erkenning of tenuitvoerlegging wordt gevraagd, had zijn hoofdvestiging in de staat van herkomst op het tijdstip waarop die persoon partij werd in de procedure voor het gerecht van herkomst en de vordering die aan het vonnis ten grondslag ligt, vloeide voort uit de bedrijfsactiviteiten;

c. de persoon tegen wie erkenning of tenuitvoerlegging wordt gevraagd, is de persoon die de vordering, niet zijnde een tegenvordering, die aan het vonnis ten grondslag ligt, heeft ingesteld;

d. de verweerder had in de staat van herkomst een filiaal, agentschap of andere vestiging zonder eigen rechtspersoonlijkheid op het tijdstip waarop die persoon partij werd in de procedure voor het gerecht van herkomst, en de vordering die aan het vonnis ten grondslag ligt, vloeide voort uit de activiteiten van dat filiaal, dat agentschap of die vestiging;

e. de verweerder heeft tijdens de procedure waarin het vonnis is gegeven, uitdrukkelijk ingestemd met de bevoegdheid van het gerecht van herkomst;

f. de verweerder heeft voor het gerecht van herkomst zijn argumenten ten gronde aangevoerd zonder de rechterlijke bevoegdheid te betwisten binnen de termijn die in het recht van de staat van herkomst is vastgesteld, tenzij het duidelijk is dat een betwisting van de bevoegdheid of van de uitoefening van de bevoegdheid uit hoofde van dat recht niet zou hebben kunnen slagen;

g. het vonnis heeft betrekking op een verbintenis uit overeenkomst en is gegeven door een gerecht van de staat waar die verbintenis is nagekomen of had moeten worden nagekomen, overeenkomstig

i. de overeenstemming tussen de partijen, of

ii. het recht dat op de overeenkomst van toepassing is, bij gebreke van een overeengekomen plaats van nakoming,

tenzij de activiteiten van de verweerder in verband met de transactie duidelijk geen doelbewuste en wezenlijke band hadden met die staat;

h. het vonnis heeft betrekking op de huur van een onroerend goed en is gegeven door een gerecht van de staat waar het onroerend goed is gelegen;

i. het tegen de verweerder gegeven vonnis heeft betrekking op een verbintenis uit overeenkomst waarvoor zekerheid is gesteld door een zakelijk recht op een in de staat van herkomst gelegen onroerend goed, indien de vordering uit overeenkomst samen met een vordering met betrekking tot dat zakelijk recht is ingesteld tegen dezelfde verweerder;

j. het vonnis heeft betrekking op een niet-contractuele verbintenis die voortvloeit uit overlijden, lichamelijk letsel, beschadiging of verlies van lichamelijke zaken en het handelen of nalaten dat de schade rechtstreeks heeft veroorzaakt, heeft zich voorgedaan in de staat van herkomst, ongeacht waar die schade is ingetreden;

k. het vonnis heeft betrekking op de geldigheid, de uitlegging, de effecten, het bestuur of de wijziging van een trust die vrijwillig is ingesteld en waarvan het bewijs schriftelijk is geleverd, en

i. op het tijdstip waarop de procedure werd ingesteld, was de staat van herkomst in de trustakte aangewezen als een staat waarvan de gerechten geschillen over dergelijke aangelegenheden beslechten, of

ii. op het tijdstip waarop de procedure werd ingesteld, was de staat van herkomst in de trustakte uitdrukkelijk of stilzwijgend aangewezen als de staat waar het hoofdbestuur van de trust is gevestigd.

Dit onderdeel is alleen van toepassing op vonnissen over de interne aspecten van een trust tussen personen die deel uitmaken of uitmaakten van de trustrelatie;

l. het vonnis heeft betrekking op een tegenvordering:

i. voor zover dat vonnis ten gunste was van de partij die de tegenvordering heeft ingesteld, mits de tegenvordering uit dezelfde transactie of dezelfde gebeurtenis voortvloeide als de vordering, of

ii. voor zover dat vonnis ten nadele was van de partij die de tegenvordering heeft ingesteld, tenzij het recht van de staat van herkomst vereiste dat de tegenvordering zou worden ingesteld om uitsluiting te voorkomen;

m. het vonnis is gegeven door een gerecht dat is aangewezen in een overeenkomst die is gesloten of vastgelegd in schriftelijke vorm of met behulp van enig ander communicatiemiddel waarmee informatie toegankelijk wordt gemaakt voor latere raadpleging, met uitzondering van een exclusief forumkeuzebeding.

Voor de toepassing van dit onderdeel wordt onder een „exclusief forumkeuzebeding” verstaan een tussen twee of meer partijen gesloten beding waarin, voor de beslechting van geschillen die in verband met een bepaalde rechtsbetrekking zijn gerezen of zouden kunnen rijzen, de gerechten van een staat dan wel een of meer bepaalde gerechten van een staat worden aangewezen, met uitsluiting van de bevoegdheid van alle andere gerechten.

2 Indien de erkenning of tenuitvoerlegging wordt verzocht tegen een natuurlijke persoon die hoofdzakelijk optreedt voor zichzelf, voor zijn familie of zijn huishouden (een consument) in zaken die verband houden met een consumentenovereenkomst, of tegen een werknemer in zaken die verband houden met de arbeidsovereenkomst van de werknemer:

a. is lid 1, onderdeel e), alleen van toepassing indien de instemming mondeling of schriftelijk ten overstaan van het gerecht is gegeven;

b. is lid 1, onderdelen f), g) en m), niet van toepassing.

3 Lid 1 is niet van toepassing op een vonnis betreffende een huurovereenkomst voor een woning of betreffende de registratie van een onroerend goed. Een dergelijk vonnis komt slechts voor erkenning en tenuitvoerlegging in aanmerking indien zij is gegeven door een gerecht van de staat waar het betrokken onroerend goed is gelegen.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK II — – ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING

Artikel 6

Niettegenstaande artikel 5 wordt een vonnis over een zakelijk recht op een onroerend goed erkend en ten uitvoer gelegd indien en alleen indien het onroerend goed in de staat van herkomst is gelegen.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK II — – ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING

Artikel 7

1 Erkenning of tenuitvoerlegging kan worden geweigerd indien:

a. het stuk waarmee de procedure is ingeleid of een gelijkwaardig stuk, met inbegrip van een uiteenzetting van de wezenlijke elementen van de vordering:

i. niet tijdig en op zodanige wijze als met het oog op zijn verdediging nodig was, aan de verweerder is medegedeeld, tenzij de verweerder is verschenen en verweer heeft gevoerd zonder de mededeling bij het gerecht van herkomst te betwisten, mits het recht van de staat van herkomst het betwisten van de mededeling mogelijk maakt, of

ii. aan de verweerder in de aangezochte staat is medegedeeld op een wijze die onverenigbaar is met de grondbeginselen van de aangezochte staat inzake de betekening van stukken;

b. het vonnis is verkregen door bedrog;

c. erkenning of tenuitvoerlegging kennelijk onverenigbaar zou zijn met de openbare orde van de aangezochte staat, met inbegrip van situaties waarin de specifieke procedure die tot het vonnis heeft geleid, onverenigbaar was met de grondbeginselen van een eerlijk proces in die staat en situaties waarin de veiligheid of de soevereiniteit van die staat is geschonden;

d. de procedure voor het gerecht van herkomst in strijd was met een overeenkomst of met een aanwijzing in een trustakte, uit hoofde waarvan het geschil moest worden beslecht door een gerecht van een andere staat dan de staat van herkomst;

e. het vonnis onverenigbaar is met een vonnis dat door een gerecht van de aangezochte staat is gegeven in een geschil tussen dezelfde partijen, of

f. het vonnis onverenigbaar is met een eerder vonnis dat door een gerecht van een andere staat tussen dezelfde partijen is gegeven over hetzelfde onderwerp, mits het eerder gegeven vonnis voldoet aan de noodzakelijke voorwaarden voor de erkenning ervan in de aangezochte staat.

2 Erkenning of tenuitvoerlegging kan worden uitgesteld of geweigerd indien tussen dezelfde partijen een procedure over hetzelfde onderwerp aanhangig is bij een gerecht van de aangezochte staat, indien:

a. de zaak bij het gerecht van de aangezochte staat aanhangig is gemaakt voordat zij bij het gerecht van herkomst aanhangig werd gemaakt, en

b. er een nauwe band bestaat tussen het geschil en de aangezochte staat.

Een weigering uit hoofde van dit lid vormt geen belemmering voor een hernieuwd verzoek om erkenning of tenuitvoerlegging van het vonnis.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK II — – ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING

Artikel 8

1 Een vonnis over een voorvraag wordt niet erkend of ten uitvoer gelegd uit hoofde van dit verdrag indien het vonnis betrekking heeft op een aangelegenheid waarop dit verdrag niet van toepassing is of op een in artikel 6 bedoelde aangelegenheid waarover een gerecht van een andere staat dan de in dat artikel bedoelde staat uitspraak heeft gedaan.

2 Erkenning of tenuitvoerlegging van een vonnis kan worden geweigerd indien en voor zover het vonnis gegrond was op een uitspraak over een aangelegenheid waarop dit verdrag niet van toepassing is, dan wel op een uitspraak over een in artikel 6 bedoelde aangelegenheid waarover een gerecht van een andere staat dan de in dat artikel bedoelde staat uitspraak heeft gedaan.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK II — – ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING

Artikel 9

Erkenning of tenuitvoerlegging van een scheidbaar deel van een vonnis wordt toegestaan wanneer om erkenning of tenuitvoerlegging van dat deel wordt verzocht of wanneer slechts een deel van het vonnis uit hoofde van dit verdrag kan worden erkend of ten uitvoer kan worden gelegd.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK II — – ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING

Artikel 10

1 Erkenning of tenuitvoerlegging van een vonnis kan worden geweigerd indien en voor zover in het vonnis schadevergoeding wordt toegekend – met inbegrip van exemplaire of punitieve schadevergoeding waarbij een partij niet schadeloos wordt gesteld voor feitelijk geleden verlies of schade.

2 Het aangezochte gerecht houdt rekening met de vraag of en in welke mate de door het gerecht van herkomst toegekende schadevergoeding dient ter dekking van de kosten van de procedure.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK II — – ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING

Artikel 11

Gerechtelijke schikkingen die door een gerecht van een verdragsluitende staat zijn goedgekeurd, of die tijdens een procedure voor een gerecht van een verdragsluitende staat tot stand zijn gekomen, en die op dezelfde wijze uitvoerbaar zijn als een vonnis in de staat van herkomst, worden uit hoofde van dit verdrag op dezelfde wijze ten uitvoer gelegd als een vonnis.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK II — – ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING

Artikel 12

1 De partij die om erkenning of tenuitvoerlegging verzoekt, dient de volgende stukken over te leggen:

a. een volledig en gewaarmerkt afschrift van het vonnis;

b. indien het vonnis bij verstek is gegeven, het origineel of een gewaarmerkt afschrift van een stuk waaruit blijkt dat het stuk waarbij de procedure is ingeleid of een gelijkwaardig stuk aan de partij die verstek heeft laten gaan, is medegedeeld;

c. elk stuk dat benodigd is om vast te stellen dat het vonnis rechtsgevolg heeft of, indien van toepassing, uitvoerbaar is in de staat van herkomst;

d. in het in artikel 11 bedoelde geval, een verklaring van een gerecht (met inbegrip van een functionaris van het gerecht) van de staat van herkomst, dat de gerechtelijke schikking of een deel daarvan in die staat op dezelfde wijze uitvoerbaar is als een vonnis.

2 Indien de inhoud van het vonnis het voor het aangezochte gerecht niet mogelijk maakt na te gaan of aan de voorwaarden van dit hoofdstuk is voldaan, kan dat gerecht elk benodigd stuk verlangen.

3 Een verzoek om erkenning of tenuitvoerlegging kan vergezeld gaan van een stuk betreffende het vonnis dat is afgegeven door een gerecht (met inbegrip van een functionaris van het gerecht) van de staat van herkomst, in een door de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht aanbevolen en gepubliceerde vorm.

4 Indien de in dit artikel bedoelde stukken niet in een officiële taal van de aangezochte staat zijn gesteld, dienen zij vergezeld te gaan van een gewaarmerkte vertaling in een officiële taal, tenzij in het recht van de aangezochte staat anders is bepaald.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK II — – ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING

Artikel 13

1 De procedure voor de erkenning, de verklaring van uitvoerbaarheid of de registratie voor tenuitvoerlegging, en de tenuitvoerlegging van het vonnis worden beheerst door het recht van de aangezochte staat, tenzij in dit verdrag anders is bepaald. Het gerecht van de aangezochte staat treedt voortvarend op.

2 Het gerecht van de aangezochte staat weigert de erkenning of de tenuitvoerlegging van een vonnis uit hoofde van dit verdrag niet op grond van het feit dat er in een andere staat om erkenning of tenuitvoerlegging zou moeten worden verzocht.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK II — – ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING

Artikel 14

1 Van een partij die in een verdragsluitende staat verzoekt om de tenuitvoerlegging van een door een gerecht van een andere verdragsluitende staat gegeven vonnis, wordt geen zekerheid, borg of pand, onder welke benaming ook, verlangd op grond van het enkele feit dat die partij een buitenlander is of geen woon- of verblijfplaats heeft in de staat waar om tenuitvoerlegging is verzocht.

2 Een bevel tot betaling van de kosten van de procedure dat in een verdragsluitende staat is gegeven tegen eenieder die op grond van lid 1 of van het recht van de staat waar de procedure is ingesteld, is vrijgesteld van zekerheid-, borg- of pandstelling, wordt op verzoek van de begunstigde van het bevel in elke andere verdragsluitende staat uitvoerbaar verklaard.

3 Een staat kan verklaren dat hij lid 1 niet zal toepassen of in een verklaring aanwijzen welke van zijn gerechten lid 1 niet zullen toepassen.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK II — – ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING

Artikel 15

Met inachtneming van artikel 6 staat dit verdrag niet in de weg aan de erkenning of de tenuitvoerlegging van vonnissen uit hoofde van nationaal recht.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK III — – ALGEMENE BEPALINGEN

Artikel 16

Dit verdrag is van toepassing op de erkenning en tenuitvoerlegging van vonnissen indien, op het tijdstip waarop de procedure in de staat van herkomst werd ingesteld, het verdrag tussen die staat en de aangezochte staat werking had.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK III — – ALGEMENE BEPALINGEN

Artikel 17

Een staat kan verklaren dat zijn gerechten kunnen weigeren een door een gerecht van een andere verdragsluitende staat gegeven vonnis te erkennen of ten uitvoer te leggen, indien de partijen in de aangezochte staat hun verblijfplaats hadden en de betrekkingen tussen de partijen en alle andere voor het geschil ter zake doende elementen, anders dan de plaats van het gerecht van herkomst, uitsluitend met de aangezochte staat verbonden waren.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK III — – ALGEMENE BEPALINGEN

Artikel 18

1 Wanneer een staat er groot belang bij heeft dit verdrag niet op een specifieke aangelegenheid toe te passen, kan die staat verklaren het verdrag niet te zullen toepassen op die aangelegenheid. De staat die een dergelijke verklaring aflegt, ziet erop toe dat die verklaring niet ruimer is dan nodig en dat de specifieke aangelegenheid die wordt uitgesloten, duidelijk en nauwkeurig wordt omschreven.

2 Ten aanzien van die aangelegenheid is het verdrag niet van toepassing:

a. in de verdragsluitende staat die de verklaring heeft afgelegd;

b. in andere verdragsluitende staten, wanneer wordt verzocht om erkenning of tenuitvoerlegging van een vonnis van een gerecht van een verdragsluitende staat die de verklaring heeft afgelegd.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK III — – ALGEMENE BEPALINGEN

Artikel 19

1 Een staat kan verklaren dat hij dit verdrag niet zal toepassen op vonnissen die voortvloeien uit procedures waaraan als partij wordt deelgenomen door:

a. die staat of een natuurlijke persoon die namens die staat optreedt, of

b. een overheidsinstantie van die staat, of een natuurlijke persoon die namens die overheidsinstantie optreedt.

De staat die een dergelijke verklaring aflegt, ziet erop toe dat die verklaring niet ruimer is dan nodig en dat de uitsluiting van het toepassingsgebied duidelijk en nauwkeurig is omschreven. In de verklaring wordt geen onderscheid gemaakt tussen vonnissen waarbij de staat, een overheidsinstantie van die staat of een natuurlijke persoon die namens een van hen optreedt, als verweerder of eiser optreedt in de procedure voor het gerecht van herkomst.

2 Erkenning of tenuitvoerlegging van een vonnis van een gerecht van een staat die een verklaring op grond van lid 1 heeft afgelegd, kan worden geweigerd indien het vonnis voortvloeide uit een procedure waarbij de staat die de verklaring heeft afgelegd of de aangezochte staat, een van hun overheidsinstanties of een natuurlijke persoon die namens een van hen optreedt partij is, voor zover in de verklaring aangeduid.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK III — – ALGEMENE BEPALINGEN

Artikel 20

Bij de uitlegging van dit verdrag wordt rekening gehouden met het internationale karakter ervan alsmede met de noodzaak de uniforme toepassing ervan te bevorderen.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK III — – ALGEMENE BEPALINGEN

Artikel 21

De Secretaris-Generaal van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht neemt periodieke maatregelen om de werking van dit verdrag, met inbegrip van eventuele verklaringen, te evalueren en brengt verslag uit aan de Raad voor Algemene Zaken en Beleid.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK III — – ALGEMENE BEPALINGEN

Artikel 22

1 Ten aanzien van een verdragsluitende staat die op het gebied van enige bij dit verdrag geregelde aangelegenheid twee of meer rechtsstelsels heeft die binnen verschillende territoriale eenheden van toepassing zijn:

a. wordt een verwijzing naar het recht of de procedure van een staat in voorkomend geval uitgelegd als een verwijzing naar het in de desbetreffende territoriale eenheid geldende recht of de daar geldende procedure;

b. wordt een verwijzing naar het gerecht of de gerechten van een staat in voorkomend geval uitgelegd als een verwijzing naar het gerecht of de gerechten in de desbetreffende territoriale eenheid;

c. wordt een verwijzing naar een band met een staat in voorkomend geval uitgelegd als een verwijzing naar een band met de desbetreffende territoriale eenheid;

d. wordt een verwijzing naar een aanknopingspunt met betrekking tot een staat in voorkomend geval uitgelegd als een verwijzing naar dat aanknopingspunt met betrekking tot de desbetreffende territoriale eenheid.

2 Niettegenstaande lid 1 is een verdragsluitende staat met twee of meer territoriale eenheden waarin verschillende rechtsstelsels gelden, niet gehouden dit verdrag toe te passen op gevallen waarbij uitsluitend die verschillende territoriale eenheden betrokken zijn.

3 Een gerecht in een territoriale eenheid van een verdragsluitende staat met twee of meer territoriale eenheden waarin verschillende rechtsstelsels gelden, is niet gehouden een vonnis van een andere verdragsluitende staat te erkennen of ten uitvoer te leggen uitsluitend omdat het vonnis uit hoofde van dit verdrag in een andere territoriale eenheid van dezelfde verdragsluitende staat is erkend of ten uitvoer gelegd.

4 Dit artikel is niet van toepassing op regionale organisaties voor economische integratie.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK III — – ALGEMENE BEPALINGEN

Artikel 23

1 Dit verdrag wordt voor zover mogelijk op zodanige wijze uitgelegd dat het verenigbaar is met andere voor de verdragsluitende staten van kracht zijnde verdragen, ongeacht of die vóór of na dit verdrag zijn gesloten.

2 Dit verdrag laat onverlet de toepassing door een verdragsluitende staat van een verdrag dat vóór dit verdrag is gesloten.

3 Dit verdrag laat onverlet de toepassing door een verdragsluitende staat van een verdrag dat na dit verdrag is gesloten met betrekking tot de erkenning of tenuitvoerlegging van een vonnis dat is gegeven door een gerecht van een verdragsluitende staat die eveneens partij bij dat verdrag is. Niets in het andere verdrag doet afbreuk aan de verplichtingen uit hoofde van artikel 6 jegens verdragsluitende staten die geen partij zijn bij dat verdrag.

4 Dit verdrag laat onverlet de toepassing van de regels van een regionale organisatie voor economische integratie die partij is bij dit verdrag met betrekking tot de erkenning of tenuitvoerlegging van een vonnis dat is gegeven door een gerecht van een verdragsluitende staat die tevens een lidstaat is van die regionale organisatie voor economische integratie, wanneer:

a. de regels zijn vastgesteld vóór de sluiting van dit verdrag, of

b. de regels zijn vastgesteld na de sluiting van dit verdrag, voor zover zij geen afbreuk doen aan de verplichtingen uit hoofde van artikel 6 jegens verdragsluitende staten die geen lidstaat zijn van de regionale organisatie voor economische integratie.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK IV — – SLOTBEPALINGEN

Artikel 24

1 Dit verdrag staat open voor ondertekening door alle staten.

2 Dit verdrag dient door de ondertekenende staten te worden bekrachtigd, aanvaard of goedgekeurd.

3 Dit verdrag staat open voor toetreding door alle staten.

4 De akten van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding worden nedergelegd bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken van het Koninkrijk der Nederlanden, depositaris van het verdrag.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK IV — – SLOTBEPALINGEN

Artikel 25

1 Indien een staat twee of meer territoriale eenheden heeft waarin verschillende rechtsstelsels gelden met betrekking tot in dit verdrag geregelde aangelegenheden, kan hij verklaren dat dit verdrag op al die territoriale eenheden of slechts op één of meer daarvan van toepassing is. In een dergelijke verklaring worden de territoriale eenheden waarop dit verdrag van toepassing is, uitdrukkelijk genoemd.

2 Indien een staat geen verklaring aflegt uit hoofde van dit artikel, is het verdrag van toepassing op alle territoriale eenheden van die staat.

3 Dit artikel is niet van toepassing op regionale organisaties voor economische integratie.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK IV — – SLOTBEPALINGEN

Artikel 26

1 Een regionale organisatie voor economische integratie die uitsluitend is samengesteld uit soevereine staten en die bevoegd is ter zake van sommige of alle in dit verdrag geregelde aangelegenheden, kan dit verdrag ondertekenen, aanvaarden, goedkeuren of ertoe toetreden. De regionale organisatie voor economische integratie heeft in dat geval de rechten en verplichtingen van een verdragsluitende staat voor zover de organisatie bevoegd is ter zake van de in dit verdrag geregelde aangelegenheden.

2 De regionale organisatie voor economische integratie doet, op het tijdstip van ondertekening, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, de depositaris schriftelijk mededeling van de in dit verdrag geregelde aangelegenheden ter zake waarvan de bevoegdheid door haar lidstaten aan die organisatie is overgedragen. De organisatie doet de depositaris onverwijld schriftelijk mededeling van wijzigingen van haar bevoegdheid als vermeld in de meest recente mededeling uit hoofde van dit lid.

3 Ten behoeve van de inwerkingtreding van dit verdrag telt een akte die wordt nedergelegd door een regionale organisatie voor economische integratie niet mee, tenzij de regionale organisatie voor economische integratie conform artikel 27, lid 1, verklaart dat haar lidstaten geen partij bij dit verdrag zullen zijn.

4 Alle verwijzingen naar een „verdragsluitende staat” of een „staat” in dit verdrag zijn in voorkomend geval eveneens van toepassing op een regionale organisatie voor economische integratie.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK IV — – SLOTBEPALINGEN

Artikel 27

1 Op het tijdstip van ondertekening van, aanvaarding van, goedkeuring van of toetreding tot dit verdrag kan een regionale organisatie voor economische integratie verklaren dat zij de bevoegdheid uitoefent ter zake van alle in dit verdrag geregelde aangelegenheden en dat haar lidstaten geen partij bij dit verdrag zullen zijn, maar gebonden zullen zijn door ondertekening, aanvaarding, goedkeuring of toetreding door de organisatie.

2 Ingeval een regionale organisatie voor economische integratie een verklaring in de zin van lid 1 heeft afgelegd, zijn alle verwijzingen naar een „verdragsluitende staat” of „staat” in dit verdrag in voorkomend geval eveneens van toepassing op de lidstaten van de organisatie.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK IV — – SLOTBEPALINGEN

Artikel 28

1 Dit verdrag treedt in werking op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van de periode gedurende welke overeenkomstig artikel 29, lid 2, een kennisgeving kan worden gedaan ten aanzien van de tweede staat die zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding als bedoeld in artikel 24 heeft nedergelegd.

2 Vervolgens treedt dit verdrag in werking:

a. voor elke staat die dit verdrag later bekrachtigt, aanvaardt, goedkeurt of ertoe toetreedt, op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van de periode gedurende welke overeenkomstig artikel 29, lid 2, kennisgevingen met betrekking tot die staat kunnen worden gedaan;

b. voor een territoriale eenheid waartoe dit verdrag overeenkomstig artikel 25 is uitgebreid nadat het verdrag in werking is getreden voor de staat die de verklaring aflegt, op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van drie maanden na de kennisgeving van de in dat artikel bedoelde verklaring.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK IV — – SLOTBEPALINGEN

Artikel 29

1 Dit verdrag heeft slechts werking tussen twee verdragsluitende staten indien geen van beide de depositaris een kennisgeving betreffende de andere heeft toegezonden overeenkomstig lid 2 of lid 3. Bij gebreke van een dergelijke kennisgeving heeft het verdrag werking tussen twee verdragsluitende staten vanaf de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van de periode gedurende welke kennisgevingen kunnen worden gedaan.

2 Een verdragsluitende staat kan binnen twaalf maanden na de in artikel 32, onderdeel a), bedoelde kennisgeving door de depositaris, aan de depositaris ter kennis brengen dat de bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding van een andere staat niet tot gevolg zal hebben dat tussen die twee staten betrekkingen op grond van dit verdrag tot stand worden gebracht.

3 Een staat kan bij de nederlegging van zijn akte op grond van artikel 24, lid 4, aan de depositaris ter kennis brengen dat zijn bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding niet tot gevolg zal hebben dat met een verdragsluitende staat betrekkingen op grond van dit verdrag tot stand worden gebracht.

4 Een verdragsluitende staat kan te allen tijde een kennisgeving die hij uit hoofde van lid 2 of lid 3 heeft gedaan, intrekken. Die intrekking wordt van kracht op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van drie maanden na de datum van kennisgeving.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK IV — – SLOTBEPALINGEN

Artikel 30

1 De in de artikelen 14, 17, 18, 19 en 25 bedoelde verklaringen kunnen worden afgelegd bij de ondertekening, bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding of op enig tijdstip daarna, en kunnen te allen tijde worden gewijzigd of ingetrokken.

2 Van verklaringen, wijzigingen en intrekkingen wordt aan de depositaris mededeling gedaan.

3 Een verklaring die is afgelegd op het tijdstip van ondertekening, bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding wordt van kracht op het tijdstip waarop het verdrag voor de betrokken staat in werking treedt.

4 Een op een later tijdstip afgelegde verklaring en elke wijziging of intrekking van een verklaring worden van kracht op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van drie maanden na de datum waarop de kennisgeving door de depositaris is ontvangen.

5 Een op een later tijdstip afgelegde verklaring en elke wijziging of intrekking van een verklaring zijn niet van toepassing op vonnissen die voortvloeien uit procedures die op het tijdstip waarop de verklaring van kracht wordt reeds bij het gerecht van herkomst zijn ingesteld.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK IV — – SLOTBEPALINGEN

Artikel 31

1 Een verdragsluitende staat kan bij schriftelijke kennisgeving aan de depositaris dit verdrag opzeggen. De opzegging kan worden beperkt tot bepaalde territoriale eenheden van een niet-geünificeerd rechtsstelsel waarop dit verdrag van toepassing is.

2 De opzegging wordt van kracht op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een termijn van twaalf maanden na de datum waarop de kennisgeving door de depositaris is ontvangen. Wanneer in de kennisgeving een langere opzegtermijn is aangegeven, wordt de opzegging van kracht na het verstrijken van die langere termijn na de datum waarop de kennisgeving door de depositaris is ontvangen.

Verdrag betreffende de erkenning en de ten uitvoerlegging van buitenlandse vonnissen in burgerlijke en handelszaken › HOOFDSTUK IV — – SLOTBEPALINGEN

Artikel 32

De depositaris geeft de leden van de Haagse Conferentie voor Internationaal Privaatrecht en andere staten en regionale organisaties voor economische integratie die conform de artikelen 24, 26 en 27 zijn overgegaan tot ondertekening, bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring van dit verdrag of tot toetreding ertoe, kennis van het volgende:

a. de ondertekeningen, bekrachtigingen, aanvaardingen, goedkeuringen en toetredingen als bedoeld in de artikelen 24, 26 en 27;

b. de datum waarop dit verdrag in werking treedt overeenkomstig artikel 28;

c. de kennisgevingen, verklaringen, wijzigingen en intrekkingen als bedoeld in de artikelen 26, 27, 29 en 30, en

d. de opzeggingen als bedoeld in artikel 31.