De rapportage van de beoordelend arts moet volgens vaste tuchtrechtspraak voldoen aan de volgende eisen:

• Het rapport vermeldt de feiten, omstandigheden en bevindingen waarop het berust.

• Uit het rapport blijkt dat de arts een geschikte onderzoeksmethode heeft gebruikt om de voorgelegde vraagstelling te beantwoorden.

• In het rapport zet de arts op inzichtelijke en consistente wijze uiteen op welke gronden de conclusies van het rapport steunen.

• Het rapport vermeldt de bronnen waarop het berust, inclusief de gebruikte literatuur en de geconsulteerde personen.

• De rapporteur blijft binnen de grenzen van zijn deskundigheid.

Met dit als uitgangspunt voldoet het rapport aan onderstaande eisen:

Deskundigheid

De medisch specialist geeft zijn advies op grond van de actuele medische wetenschap en in zijn vakgebied algemeen aanvaarde inzichten en opvattingen. Hij doet geen uitspraken die buiten zijn vakgebied of anderszins buiten zijn competentie vallen.

Uit het rapport blijkt dat de medisch specialist de beperkingen van de betrokkene baseert op zijn eigen professionele oordeel en dat hij niet slechts de door de onderzochte genoemde beperkingen heeft overgenomen. Hij toetst de mededelingen van de onderzochte op plausibiliteit en consistentie, waarna hij op basis van zijn expertise beoordeelt of de betrokkene voldoet aan de eisen gesteld in de Regeling eisen geschiktheid 2000.

Zorgvuldigheid

De specialist besteedt de nodige zorg aan een overzichtelijke opbouw en indeling van het rapport. Het rapport ziet er professioneel uit. In het rapport wordt zorg verleend aan correct, zakelijk en begrijpelijk taalgebruik.

Informatie van derden (bijvoorbeeld behandelend artsen of informatie vanuit het CBR) wordt niet zonder medeweten van betrokkene opgenomen in het rapport en de overwegingen die leiden tot het advies.

Onnodig medisch jargon, ingewikkeld taalgebruik en het gebruik van afkortingen moeten, waar mogelijk, worden vermeden. Een rapport moet ook begrijpelijk zijn voor niet-medici, zoals de rechter bij een eventuele beroepszaak.

Onbevooroordeeldheid

De medisch specialist heeft een open en onbevooroordeelde attitude ten opzichte van verbale en non-verbale uitingen van de betrokkene over diens gezondheidstoestand en ten opzichte van medisch-wetenschappelijke gegevens over de aard en het beloop van ziektebeelden of syndromen. De medisch specialist onderbouwt zijn bevindingen met toetsbare redeneringen en verwijzingen.

Toetsbaarheid

Constateringen berusten aantoonbaar op feiten, zodat een ander op basis daarvan tot dezelfde constatering kan komen (‘repliceerbaarheid’) dan wel die constatering kan verwerpen (‘falsificeerbaarheid’). Om die reden vermeldt de expert de bronnen waarop zijn conclusies berusten. Daaronder vallen ook eventueel geraadpleegde personen of gebruikte literatuur.

Relevantie en zuinigheid

De medisch specialist geeft in zijn rapport alleen aan wat relevant is voor het goed beantwoorden van de vragen. Hij geeft geen overbodige beschouwingen.

De specialist zorgt er voor dat het rapport voldoende toegesneden is op de individuele casus. Voor het weergeven van de onderzoeksgegevens bestaat alleen dan geen bezwaar tegen standaard sjabloonteksten, wanneer hierin wordt weergegeven wat daadwerkelijk onderzocht is.

De beschrijving van de anamnese is deugdelijk en compleet, en beperkt zich tot de relevante gegevens. De beschrijving van de anamnese bevat uitsluitend het subjectieve verhaal van de betrokkene, zoveel mogelijk in diens bewoordingen.

De specialist verricht een adequaat lichamelijk en/of specialistisch (bv psychiatrisch of neurologisch) onderzoek voor zover dat relevant is voor de beantwoording van de vraagstelling.

Indien de medisch specialist bevindingen doet waar niet naar wordt gevraagd maar die hij ter zake relevant vindt ten aanzien van de rijgeschiktheid, dan vermeldt hij deze in het rapport.

Consistentie

Het rapport vermeldt de feiten, omstandigheden en bevindingen waarop het berust.

In het rapport zet de specialist op inzichtelijke en consistente wijze uiteen op welke gronden de conclusies van het rapport steunen.

Uit het rapport blijkt dat van de meegestuurde gegevens kennis werd genomen. Het is niet noodzakelijke deze geheel samen te vatten. Wel beschrijft de medisch specialist expliciet welke gegevens uit het dossier zijn meegewogen bij zijn beoordeling. Indien in de stukken meningen, conclusies of diagnoses zijn vermeld die niet passen bij de eigen beschouwing, dient de medisch specialist dit in zijn rapport op te nemen en te beargumenteren waarom zijn opinie afwijkt van die van de zorgverlener of onderzoeker in kwestie.

Het rapport bevat een beschouwing over de anamnestische klachten, de verschijnselen en over oorzakelijke verbanden. Ook wordt ingegaan op de consequenties daarvan en op eventuele discrepanties. De conclusies zijn hieruit rechtstreeks af te leiden. De beschouwing is de kern van het rapport.

Als de anamnese niet overeenkomt met vaststelbare feiten of eerder gedane anamnestische mededelingen, zoals die uit de stukken naar voren komen, dan dient uit het rapport te blijken dat de betrokkene, voor zover dat medisch verantwoord is, met deze discrepantie werd geconfronteerd. Daarbij wordt vermeld wat de reactie van de betrokkene daarop was en welke conclusie de medisch specialist hieruit trekt of welke consequenties dat heeft. Het kan voorkomen dat dergelijke inconsistenties pas later aan het licht komen. Ook dan dient de medisch specialist dit met de betrokkene te bespreken. Hiervan wordt een verslag in het keuringsrapport opgenomen, inclusief de reactie van de betrokkene.

Indien de medisch specialist aanvullend hulponderzoek (radiologisch, neuropsychologisch of anderszins) laat verrichten, betrekt hij de uitkomsten bij zijn overwegingen en voegt hij de verslagleggingen van deze onderzoeken bij het expertiserapport.

Hanteren van een algemeen aanvaardbare onderzoeksmethode

Onderzoeksmethoden die (nog) niet gevalideerd of binnen de vakgroep niet algemeen geaccepteerd zijn, kunnen niet gebruikt worden bij de beoordeling van de rijgeschiktheid.

Gegevensbescherming

De medisch specialist dient zich te houden aan de wettelijke bepalingen inzake de bescherming van persoonsgegevens, zoals onder andere vastgelegd in de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG).