Taak

De internationale regelingen zorgen er onder andere voor dat mensen die zich binnen de EU/EER en Zwitserland of tussen Nederland en de verdragslanden verplaatsen, hun ziektekostendekking niet verliezen.

Personen die in een ander EU-land of verdragsland wonen, hebben onder bepaalde omstandigheden aanspraak op medische zorg in het woonland ten laste van Nederland. Nederland vergoedt de door het orgaan in het woonland vergoede zorg uit het verzekerde pakket van het woonland.

Voor deze zorg betaalt de verdragsgerechtigde een bijdrage die wordt geïnd door het CAK. Deze bijdrage bestaat uit inkomensafhankelijke bijdragen voor de Wlz en de Zvw en een nominale component. De hoogte van de verdragsbijdrage wordt gecorrigeerd met een woonlandfactor. Voor elk verdragsland geldt een aparte woonlandfactor. De woonlandfactor zorgt ervoor dat de hoogte van de verdragsbijdrage in overeenstemming is met de omvang en de kosten van het zorgpakket in het woonland van de verdragsgerechtigde.

Uitvoering van de hersteloperatie KOT

Het CAK heeft naar aanleiding van een besluit van de staatsecretaris van Financiën – Toeslagen en Douane besloten opdracht te geven aan een verzoek van het Ministerie van VWS om vanaf het jaar 2021 uitvoering te gegeven aan de hersteloperatie KOT met betrekking tot de gedupeerden in de regeling bijdrage verdragsgerechtigden. Voor de nadere context bij de uitvoering en de verantwoording door het CAK wordt verwezen naar bijlage 4.

Normenkader

Het CAK is bevoegd orgaan in de zin van artikel 1 onderdeel q onder iii van Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels en bilaterale sociale zekerheidsverdragen (Verordening (EG) nr. 883/2004). In Titel III, Hoofdstuk 1 van Verordening (EG) nr. 987/2009 van het Europees parlement en de Raad van 16 september 2009 Tot vaststelling van de wijze van toepassing van Verordening (EG) nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (Verordening (EG) nr. 883/2004) zijn de relevante prestaties opgenomen. Het CAK is op grond van artikel 6.1.2, onder g, van de Wlz juncto artikel 69, tweede lid, van de Zvw belast met de inning van de verdragsbijdrage. Op grond van artikel 39, tweede lid, van de Zvw komen deze bijdragen ten gunste van het Zvf.

Daarnaast is de volgende wet- en regelgeving van toepassing:

– Artikel 69 Zvw;

– Regeling zorgverzekering (artikel 6.3.1 t/m 6.3.4);

– Besluit uitbreiding en beperking kring verzekerden volksverzekeringen 1999;

– Besluit van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport van 3 augustus 2015, houdende de aanwijzing van enige organen ingevolge Verordening (EG) nr. 883/2004;

– Regeling van de Minister voor Medische Zorg van 9 november 2021, kenmerk 3260318-1015806-Z, houdende wijziging van de Regeling zorgverzekering in verband met het vaststellen van de woonlandfactoren voor het jaar 2022 ten behoeve van de gedifferentieerde berekening van de bijdrage voor verdragsgerechtigden;

– Regeling van de Minister voor Medische Zorg van 16 november 2021, kenmerk 3262512-1016081-Z, houdende Regeling ter vaststelling van bedragen en percentages voor het 2022.

De toepasselijke bilaterale sociale zekerheidsverdragen betreffen:

• Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Turkije inzake sociale zekerheid;

8 Het verdrag met Turkije regelt het recht op zorg van gepensioneerden in Turkije. Voorwaarde is dat gepensioneerden volgens het Nederlandse recht een aanspraak op verstrekkingen hebben. In de huidige situatie wordt aan deze voorwaarde niet voldaan, Omdat gepensioneerden niet in Nederland wonen of werken. Sinds 2006 ontbreekt daarmee de formele basis voor het recht op vergoeding van zorg en medische kosten. Een concreet voorstel tot wijziging van het Turks-Nederlandse verdrag ligt al sinds het jaar 2000 op tafel. Dit voorstel maakt vergoeding van zorg en medische kosten voor gepensioneerden in Turkije mogelijk. De betreffende wijziging is onderdeel van een breder pakket van sociale zekerheden dat dient te worden aangepast. Het CAK kan dit knelpunt niet zelfstandig oplossen en is hierbij afhankelijk van de ministeries van VWS en SZW. Het CAK handelt in deze situatie, in opdracht van het Ministerie van VWS en vooruitlopend op de inwerkingtreding van deze verdragswijziging, al wel in de geest van deze wijziging. Het Ministerie van VWS heeft aangegeven zich binnen haar mogelijkheden in te spannen om de verdragswijziging in werking te laten treden.

• Algemeen Verdrag inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden en het Koninkrijk Marokko;

9 In het verdrag met Marokko is opgenomen dat het recht op vergoeding van zorg en medische kosten alleen geldt voor personen die verzekerd (of meeverzekerd) zijn op grond van de (niet meer bestaande) Ziekenfondswet. Hierdoor ontbreekt eveneens sinds 2006 de formele basis voor vergoeding van zorg en medische kosten. Het Ministerie van VWS is sinds 2007 bezig om de bepaling in het verdrag aan te passen. Ook hier is waarschijnlijk geen spoedig resultaat te verwachten. Het CAK kan dit knelpunt niet zelf oplossen.

• Verdrag inzake sociale zekerheid tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Socialistische Federatieve Republiek Joegoslavië (geldt voor Bosnië-Herzegovina, Montenegro en Servië);

• Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Tunesië inzake sociale zekerheid;

• Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek Kaapverdië inzake sociale zekerheid;

• Verdrag tussen de regering van het Koninkrijk der Nederlanden en de regering van Macedonië inzake sociale zekerheid.

Op 1 februari 2020 is het Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk (VK) van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie in werking getreden (Terugtrekkingsakkoord). Dit Terugtrekkingsakkoord bevat de voorwaarden voor een ordelijk vertrek van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie. Op 30 december 2020 hebben de EU en het VK het Handels- en Samenwerkingsakkoord (HSA) gesloten. Het HSA regelt de relatie tussen de EU en het VK vanaf 1 januari 2021. De voor het CAK relevante bepalingen zijn grotendeels identiek aan de bepalingen van de Verordeningen (EG) nrs. 883/2004 en 987/2009.

Innen van bijdragen verdragsgerechtigden

Voor het incassoproces volgt het CAK het intern opgestelde debiteurenbeleid cluster Buitenland. Het debiteurenbeleid geeft onder meer aan hoe het CAK de opgelegde bijdragen moet incasseren en wanneer afboeking wegens oninbaarheid plaatsvindt.

Als het CAK voldoet aan de geldende wet- en regelgeving en de procedures zoals vastgelegd in het debiteurenbeleid en de bepalingen uit de Awb omtrent verjaring, is er sprake van een rechtmatige uitvoering van het inningsproces bijdrage verdragsgerechtigden.

De uit de ‘administratie en inning bijdrage verdragsgerechtigden (verzekeringskantoor)’ voortvloeiende baten en lasten, activa en passiva van de financiële stromen zijn rechtmatig indien deze in overeenstemming zijn met de in het bovengenoemde normenkader gestelde eisen op het gebied van juistheid, volledigheid en tijdigheid.