De Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit en taakvoorgangers

– De Minister van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening (1945–1960)

– De Minister van Landbouw en Visserij (1960–1990)

– De Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (1990–2003)

De primaire actor op het beleidsterrein Zee- en kustvisserij is de Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV). Met de actor Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV) wordt niet alleen deze bewindsman bedoeld, maar tevens het ondersteunende ambtelijke apparaat. (Hoewel dit een aantal ambtelijke functionarissen met zelfstandige bevoegdheden bevat, worden ze niet als zelfstandige actoren beschouwd: ze staan immers onder gezag van de Minister.) De Minister van LNV is verantwoordelijk voor het beleidsterrein en stelt het beleid vast.

College voor de Visserijen (1919–1964)

De Visserijwet 1931 bevatte bepalingen ten aanzien van een College voor de Visserijen en een Raad voor de Visserij. Beide werden rond 1920 (resp. 1919 en 1921) ingesteld. Zowel het College als de Raad had tot taak voorlichting en advies te geven omtrent alle met de visserijen in verband staande onderwerpen. Het College richtte zich meer tot de regering, de Raad diende de Minister. Beide instanties keerden niet weer terug in de Visserijwet 1963. Er bleef wel een Raad voor de Binnenvisserij bestaan.

Landelijke Service bij Regelingen (LASER)

Dienst Regelingen (DR)

De Landelijke Service bij Regelingen (LASER) is sinds 1996 de uitvoeringsdienst van het Ministerie van LNV, als opvolger van de Dienst Uitvoering Regelingen (DUR). Per 1 januari 1999 is LASER een agentschap.

LASER voert meer dan honderd nationale en internationale regelingen uit op het gebied van de primaire landbouw, de visserij, de verwerkende industrie, de bosbouw, de recreatie en natuur- en landschapsbeheer. De beleidsdirecties van LNV zijn de grootste opdrachtgevers van LASER. Het O&S-fonds voor de Visserij heeft beslissingsbevoegdheid gemandateerd aan LASER.

LASER, Bureau Heffingen, het LNV-Loket en de Dienst Basisregistraties zijn gefuseerd tot de Dienst Regelingen (DR). De Dienst Regelingen is een agentschap van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV). Ze is gespecialiseerd in de implementatie van Europese en nationale wetten en regelingen. Opdrachtgevers van de uitvoeringsorganisatie zijn beleidsdirecties bij het Ministerie van LNV, andere Ministeries en andere overheden.

Algemene Inspectiedienst (AID)

Deze dienst is in algemene zin verantwoordelijk voor de controle op de uitvoering van vele Ministeriële regelingen op allerlei beleidsterreinen. De bedoeling is om in een apart contextrapport aandacht te besteden aan taken als controle. In dit rapport wordt de AID slechts in enkele algemene handelingen opgevoerd.

De Algemene Inspectiedienst (AID) is de controle- en opsporingsdienst van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. De AID bevordert de naleving van de LNV-regelgeving. Op basis van waarnemingen en ervaringen in de handhavingpraktijk adviseert de AID de Minister en beleidsdirecties van LNV over voorgenomen of bestaand beleid en regelgeving. Voor de uitvoering van deze taak beschikken de ambtenaren van de AID over toezichthoudende en opsporingsbevoegdheden. Deze bevoegdheden worden in onderlinge samenhang ingezet. Opsporing vindt plaats onder verantwoordelijkheid van het Openbaar Ministerie.

Stichting Ontwikkelings- en Saneringsfonds voor de Visserij (O&S-fonds)

Het O&S-fonds werd in 1975 (overigens zonder wettelijke grondslag) opgericht en heeft tot doel de ontwikkeling en sanering van de visserij te bevorderen. Hiertoe stelt het gelden ter beschikking voor het stimulerings-, sanerings- en herstructureringsbeleid voor de verschillende visserijsectoren. In het bestuur hebben ambtenaren zitting; de voorzitter is de DG Visserij.

Het O&S-fonds is een stichting die in het kader van het structuurbeleid een aantal (met name ook uit Europese regelgeving voortvloeiende) overheidsmaatregelen verder uitwerkt. Zij maakt⁠(e) gebruik van de organen van het Ministerie van LNV voor het realiseren van haar doelen (dit is ook voorgeschreven in de statuten). LNV voert ook het secretariaat van het fonds.

Een enkele maal is de uitvoering van een door het fonds in het leven geroepen regeling op het terrein van het zee- en kustvisserijbeleid gemandateerd aan LASER (Stcrt. 1998, 167). Aan het eind van de jaren ’90 heeft LNV, in het kader van een kritische doorlichting van de LNV-ZBO’s, meerdere taken naar zich toegetrokken, met name ten aanzien van de vlootbeperkende maatregelen. Sinds de uitvoering van het zgn. Brandstofakkoord in 2001 zijn de uitvoerende werkzaamheden van het O&S-fonds op een lager niveau gekomen.

Raad voor de Visserij

De Visserijwet 1931 bevatte bepalingen ten aanzien van een College voor de Visserijen en een Raad voor de Visserij. Beide werden rond 1920 (resp. 1919 en 1921) ingesteld. Zowel het College als de Raad had tot taak voorlichting en advies te geven omtrent alle met de visserijen in verband staande onderwerpen. Het College richtte zich meer tot de regering, de Raad diende de Minister. Beide instanties keerden niet weer terug in de Visserijwet 1963. Er bleef wel een Raad voor de Binnenvisserij bestaan.

Visserij-inspectie

De visserij-inspectie heeft bestaan in de periode 1945–1955 en was bevoegd vergunningen en ontheffingen te verlenen voor het beoefenen van (scheldier)visserijactiviteiten in Nederlandse kustwateren.

Biesheuvelgroepen

Deze sinds 1993 functionerende groepen richten zich op:

– gezamenlijk beheer van de individuele quota van de groepsleden;

– vangstbeheersing;

– maximaal economisch voordeel voor de groepsleden door een gespreide aanvoer per jaar.

Met het oog op hun taakuitvoering dienen zij een deugdelijke administratie bij te houden en visplannen voor te leggen.

Commissie Sanering Zeevisserij (Commissie Tinbergen, 1950–1953)

Deze staatscommissie werd bij beschikking van 21 september 1950 door de Minister van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening ingesteld. Zij had tot taak advies uit te brengen over de vraag welke maatregelen getroffen konden worden om het zeevisserijbedrijf weer gezond te maken. In haar rapport heeft zij wegen aangegeven voor de sanering zowel van de productie als van de distributie.

Controleraad voor de verbetering van de afzet van visserijproducten (1954)

Ingesteld in 1954 door de Minister van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening. Het secretariaat van de raad werd vervuld door het Ministerie van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening.

De raad had tot taak om toezicht uit te oefenen op de besteding van gelden die in het kader van een project, dat voornamelijk beoogde de distributie van vis te verbeteren, ter beschikking werden gesteld. Dit project maakte onderdeel uit van het Moody-programma en werd gefinancierd uit het Moody-fonds. Het Moody-fonds was een fonds dat door de Amerikaanse regering in het leven was geroepen.

Commissie Ontwikkeling Zeevisserij (Commissie Diepenhorst, 1959–1965)

Deze commissie werd ingesteld door de Minister van L&V (Stcrt. 1959, 235) en bestond voor het grootste deel uit vertegenwoordigers uit het bedrijfsleven. Zij had tot taak om oplossingen aan te dragen voor de problemen die veroorzaakt werden door de veranderingen op het gebied van de productie en de afzet van vis en visproducten.

Commissie Experimentele Visserij (1964–1970)

Deze commissie had tot taak de Directeur-Generaal van de Voedselvoorziening en de Visserijen te adviseren omtrent de uitvoering van experimentele reizen en de daarvoor te verlenen bedragen. De centrale doelstelling die ten grondslag lag aan de reizen was het verkennen van nieuwe visgebieden, de uitbreiding van de visserij naar in Nederland nog relatief onbekende consumabele vissoorten en het uitproberen van nieuwe vistuigen en vistechnieken. De opgedane ervaringen konden worden gebruikt door het visserijbedrijf.

Adviescommissie Uitgifte Mosselpercelen (1971)