wetzoeker

Doelstellingen en taken van de overheid op het taakgebied volksgezondheid en het beleidsterrein planning van voorzieningen in de gezondheidszorg Besluit vaststelling selectielijst neerslag handelingen beleidsterrein Planning Voorzieningen gezondheidszorg vanaf 1945 (Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport)

Pas na de tweede wereldoorlog begint de rijksoverheid echt actief te worden op het beleidsterrein planning en bouw. Er zijn in eerste instantie twee redenen om in te grijpen bij de bouw van ziekenhuizen. Een eerste reden is de schaarste die er na de oorlog heerste op het gebied van de bouwmiddelen (schaarste zowel aan materiaal als aan mankracht). Een tweede reden was het feit dat de ziekenhuizen die na de oorlog gebouwd waren voor hogere kapitaallasten stonden dan de vooroorlogse instellingen. Bij doorberekening van deze kosten in de tarieven zou er een voor de overheid onaanvaardbare kostenstijging voor de burger optreden.

Aan het eind van de jaren vijftig lijkt het erop dat de rijksoverheid terugtreedt in haar bemoeienis. Men wijst onder andere op het omslaan van de schaarste economie naar een welvaartseconomie. De aantrekkende economie geeft echter van een andere kant problemen. Doordat ziekenhuizen en andere inrichtingen enerzijds op de kapitaalmarkt steeds minder problemen hebben met het vinden van middelen en omdat anderzijds de medische technologie steeds meer gelegenheid biedt om medische voorzieningen van allerlei soort te bouwen, dreigt er een ongelimiteerde groei in de kosten van de gezondheidszorg. Met behulp van de bestaande regeling, dat wil zeggen de Ziekenhuiscommissie die op basis van haar instellingsbeschikking en op basis van de Wederopbouwwet vergunningen afgeeft, poogt men de ontwikkelingen in de hand te houden

Rond 1965 wordt bij herhaling vanuit verscheidene hoeken (zoals de SER en de Tweede Kamer) gevraagd om een wettelijke regeling waarin een planningsinstrument wordt gegeven. In 1972 wordt de Wet Ziekenhuis Voorzieningen (Wet ziekenhuisvoorzieningen) in het Staatsblad gepubliceerd. Het centrale idee van de Wet ziekenhuisvoorzieningen is een vergunningenstelsel dat van een uitgebreid hulpinstrumentarium voorzien is. Het oorspronkelijke plan om, als belangrijkste hulpinstrument, voor het gehele land één ziekenhuisplan op te stellen blijkt al snel niet haalbaar. Uiteindelijk besluit men om de planning op regionaal niveau te houden. Naast vergunningverlening is in de Wet ziekenhuisvoorzieningen de gedwongen sluiting van ziekenhuisvoorzieningen geregeld.

Behalve de Wet ziekenhuisvoorzieningen is er nog een aantal andere beleidsinstrumenten op het gebied van ziekenhuisvoorzieningen ontwikkeld. Als eerste is er vanaf 1975 een bouwplafond ingesteld. om het bouwplafond goed te kunnen hanteren beschikt men sinds 1978 over prioriteitenoverzichten, deze overzichten verschijnen min of meer regelmatig, tussen 1978 en 1989 zijn er in totaal zeven gepubliceerd. Andere ingezette beleidsinstrumenten zijn de heroverwegingoperatie en bouwstop (1983), de beddenreductie (1982) en de exploitatieverlagende initiatieven, EVI, (1984).

De bemoeienis van de rijksoverheid met het ambulancevervoer maakt ook gebruik van het instrument planning. De doelstelling van de Wet Ambulancevervoer van 1971 is het vaststellen van regelen ter bevordering van een doelmatig ambulancevervoer van zieken en ongevalslachtoffers. Het woord ‘doelmatig’ duidt aan dat kostenbeheersing weer een belangrijk argument voor de bemoeienis is. De krachtens de wet opgestelde kwaliteitseisen (in het Eisenbesluit Ambulancevervoer) geven aan dat de rijksoverheid hier ook de bewaking van de kwaliteit van de gezondheidszorg voor ogen heeft.

Al vanaf 1971 was de rijksoverheid van plan om het gehele beleidsgebied van de voorzieningen voor de gezondheidszorg in één wet te regelen. In 1982 wordt de Wet voorzieningen gezondheidszorg in het Staatsblad gepubliceerd. De Wet voorzieningen gezondheidszorg gaat een moeizame invoeringsperiode tegemoet, na teleurstellende ervaringen bij een aantal proefprojecten wordt in 1988 in een brief van de Staatssecretaris van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur aangekondigd dat de integrale en sectorale planning ex Wet voorzieningen gezondheidszorg worden beëindigd. Als redenen worden aangegeven

– een ongewenste scheiding van planning en financiering en

– een ongewenste scheiding van planningsverantwoordelijkheden tussen gemeente en provincie.

De voornaamste ontwikkelingen in de periode 1991–1996 met betrekking tot voorzieningen in de gezondheidszorg zijn de vaststelling en intrekking van de Tijdelijke wet uitbreiding werkingssfeer artikel 18 Wet ziekenhuisvoorzieningen (1994–1996) en de intrekking van de Wet voorzieningen gezondheidszorg (1996).

Regeling
Besluit vaststelling selectielijst neerslag handelingen beleidsterrein Planning Voorzieningen gezondheidszorg vanaf 1945 (Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport)
Soort
Archiefselectielijst
Geldend vanaf
31-05-2007
BWB-id
BWBR0021930
Versie
2007-05-31_0

In de hele regeling · Officiële tekst op wetten.overheid.nl